Skuteczne przełamanie skutków traumy, z jakimi zmaga się dana osoba to główne zadanie stojące przed psychotraumatologiem. Klient ma możliwość znalezienia bezpiecznej relacji terapeutycznej, w ramach której może przyjrzeć się zranieniom jakich doznał i swoim późniejszym reakcjom na nie.

O traumie mówimy kiedy osoba była narażona na konfrontację ze śmiercią, groźbę śmierci, poważne obrażenia ciała lub zagrożenie wystąpienia takich obrażeń, nadużycie seksualne lub zagrożenie takiego nadużycia w jednej lub kilku sytuacjach: doświadczyła tego zdarzenia osobiście, była jego bezpośrednim świadkiem, traumatyczne wydarzenie dotknęło jej bliskiego krewnego, przyjaciela bądź została wystawiona na powtarzające się / skrajnie nasilone zdarzenie w związku z wykonywaną pracą. Niezwykle istotne są tutaj również traumy relacyjne (które przeżywamy jako dzieci, w relacji z opiekunem), a także inne trudne doświadczenia obiektywnie mniej dojmujące, ale wywołujące negatywne skutki psychologiczne, jeżeli się powtarzają.

Możemy mówić o zdarzeniach o charakterze losowym (katastrofy naturalne, zdarzenia komunikacyjne) lub intencjonalnym (przemoc psychiczna i fizyczna, gwałt, napaść).

Reakcje ludzi na doświadczenie traumy są niezwykle zróżnicowane. Pojawia się tutaj istotne ryzyko wystąpienia specyficznych dolegliwości psychicznych do jakich należy m.in. PTSD (zaburzenie stresowe pourazowe). Dotyczą one około 10% osób, które przeżyły wypadek komunikacyjny lub katastrofę naturalną. W przypadku urazów o charakterze interpersonalnym (np. gwałt) lub związanych z udziałem w wojnie odsetek ten sięga nawet 50-60%.

Psychotraumatologia zajmuje się profesjonalną pomocą osobom, które mają za sobą jedno lub wiele doświadczeń traumatycznych, a obecnie zmagają się z konsekwencjami traumy wpływającymi dezorganizująco na ich codzienne życie i wiążącymi się z silnym cierpieniem psychicznym. Pierwszym etapem pracy jest zawsze wywiad i kompleksowa diagnoza tego, co dzieje się z klientem m.in. pod kątem zaburzeń po stresie traumatycznym, ale także problemów współistniejących. Następnie, biorąc pod uwagę całościowy obraz i aktualne potrzeby, wspólne z klientem tworzony jest dalszy plan leczenia.

Praca może obejmować wczesną interwencję po zdarzeniu traumatycznym i/lub pomoc terapeutyczną. Stosowane metody terapeutyczne to m.in. bazujące na nurcie poznawczo-behawioralnym procedura przedłużonej ekspozycji (wg protokołu Foa i wsp.), procedura przetwarzania poznawczego, ekspozycyjna terapia narracyjna czy EMDR (tłumaczone najczęściej jako "terapia odwrażliwiania za pomocą ruchu gałek ocznych"). Podczas gdy interwencja w kryzysie jest mocno ograniczona w czasie i skoncentrowana głównie na pomocy "tu i teraz", terapia skutków traumy jest procesem bardziej długotrwałym. Łączy w sobie zajęcie się źródłami niepokoju z przeszłości, teraźniejszymi czynnikami wyzwalającymi trudności, a także rozwijaniem sposobów radzenia sobie w przyszłości.

Bibliografia: 
1. Popiel, A., Zawadzki, B. (2013). Przedłużona ekspozycja w Polsce. Wstęp do polskiego wydania. W: E. Foa, E. Hembree, B. Olasov Rothbaum. Przedłużona ekspozycja w terapii PTSD. Emocjonalne przetwarzanie traumatycznych doświadczeń. Podręcznik terapeuty, 9 a 11. Sopot: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
2. Zdankiewicz-Ścigała, E. (2016). Wprowadzenie do psychotraumatologii. Warszawa: Uniwersytet SWPS (materiały dydaktyczne).